روز صبح زود چشمهایم را که باز می کنم فرشته ای

بالهایش را به صورتم می زند و می گوید:

این آخرین باری است که خورشید را می بینی.

می توانی تا غروب کنار پنجره بایستی و

با آسمان و پرنده هایش حرف بزنی.

می توانی دستهایت را در رودخانه ای که از

نزدیکی اتاقت می گذرد بشویی.

میتوانی مشق های کودکی ات را تمام کنی.

روی سبزه ها دراز بکشی درختان را در

آغوش بگیری و گلهای سرخ را ببویی.

می توانی آخرین سطر نامه ات را بنویسی.

می توانی زانو به زانوی خدا بنشینی

گناهان ریز و درشت و تکراری ات را بشماری

و یک دل سیر گریه کنی.

وقتی فرشته به سوی بی نهایت پر می کشد

یادم می افتد هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم....

باید آرام و بی صدا با آرزوهایم خداحافظی کنم.

موههای عروسک دخترم را شانه بزنم عکس مادرم را ببوسم.

خطوط ساده دستهای پدرم را به خاطر بسپارم.

باید دلهایی را که شکسته ام از نو بسازم چشمهایی

را که ندیده ام به دقت ببینم. صداهایی را که نشنیده ام

صمیمانه در آغوش بگیریم و یک بار دیگر در ساحل

پر از گوش ماهی و صدف بایستم و مشامم را از عطر تازه

موجها پرکنم و سرانجام باید خدارا سپاس گویم

که اجازه داد شاعر باشم با اشیاء و کلمات دوست شوم

و زندگی ام در میان رویاهای معصوم بگذرد.

فرشته آنقدر دور می شود که فقط ردی از بالهایش

را در آسمان هفتم می بینیم. نمی دانم صدایم را می شوند

یا نه اما با همه وجودم فریاد می زنم:

ای فرشته مهربان از خداوند بزرگ بخواه فرصتی دیگر به من بدهد!

فرصتی برای دوست داشتن. یک روز اصلاْ کافی نیست.

باور کن هنوز به خیلی ها نگفته ام که دوستشان دارم.

حتی به او که هر روز ساعتم را با صدای قلبش

و با جزر و مد نفسهایش تنظیم می کنم.